กำเนิด ” กรมคุมประพฤติ “

เคยสงสัยเหมือนกันครับว่า กรมคุมประพฤติ มีหน้าที่อะไร และมีความเป็นมาอย่างไร เลยถือโอกาสค้นคว้้า มาเล่าสู่กันฟังในวันนี้ ประเทศไทยเรานำระบบคุมประพฤติมาใช้ในปี พ.ศ. 2495 ในเด็กและเยาวชนที่กระทำผิดตามมาตรา 56 ,57 และ 58 แต่รูปแบบก็ไม่ดีเท่าที่ควร ศาลยังใช้มาตรการรอการกำหนดโทษอยู่ในช่วงนั้น

จนมาถึงปี พ.ศ. 2522 ที่รัฐบาลผ่านพระราชบัญญัติวิธีดำเนินการคุมความประพฤติตามประมวลกฎหมายอาญา และได้ดำเนินการจริงในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2522 ซึ่งได้ผลน่าพอใจ จึงได้เปิดให้ประชาชนได้รับประโยชน์จากวิธีการคุมประพฤตินี้ทั่วประเทศ

จนทำให้งานคุมความประพฤติ มีบทบาท และมีความสำคัญขึ้นทุกวัน จึงได้ยกฐานะเป็น ” กรมคุมประพฤติ ” เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2535 และยังมีพระราชบัญญัติให้โอนอำนาจหน้าที่ และกิจการบริหารบางส่วนของสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการ กระทรวงยุติธรรม ไปเป็นของกรมคุมประพฤติ กระทรวงยุติธรรม

ถึงแม้ว่า กรมคุมประพฤติจะยกฐานะขึ้นมา แต่ก็ยังมีหลายหน่วยงาน หลายกรมที่รับผิดชอบร่วมอยู่ จนมาถึงวันที่ 10 กรกฎาคม 2544 คณะรัฐมนตรีจึงได้มีมติให้กรมคุมประพฤติเป็นหน่วยงานกลักในการคุมความประพฤติ ที่กระทำผิดทั้งชั้นก่อนฟ้อง ชั้นการพิจารณาคดี และชั้นภายหลังศาลมีคำพิพากษา

ปี 2545 ที่กรมคุมประพฤติมีความชัดเจน ถึงจุดสูงสุด ครอบคลุมถึงการคุมความประพฤติผู้ต้องหา และผู้กระทำผิด

ภาพจาก : http://www.logothailand.com/shop/l/logothailand/img-lib/spd_20080403135608_b.jpg

ฉันเขียนบล็อกนี้เป็นงานอดิเรก

จากแนวคิด สู่เรื่องราว เรียบเรียงผ่านอักษรสูง ต่ำ ดำ ขาว อันนี้ไม่เกี่ยว หุ … ที่ตั้งใจอยากจะสื่อสารกับเพื่อนๆ ที่เยี่ยมชมบล็อกแห่งนี้ หรือ คุณๆ ท่านๆ ที่รักสุขภาพ ผมเป็นเสียงเล็กๆ แทนใจในมุมมองของนักวิชาการด้านสุขภาพ ที่ความคิดไม่ได้เปิดกว้างอะไรมากมาย บางครั้งยังแอบคิดเหมือนกันว่า จะทำอย่างไรให้สิ่งที่เราเขียนนั้นเข้าใจง่ายๆ ให้ชาวบ้านที่ห่อข้าว กับ ปลาแดกบอง ไปกินตามสวน ตามไร่ ได้อ่านรู้เรื่อง เมื่อถึงยุคที่กลุ่มคน ชรา ที่ใช้อินเตอร์เน็ตอยู่เถียงนาในอนาคต 40 ปีข้างหน้า…แน่นอนผมคงเป็นหนึ่งในกลุ่มเป้าหมายนั้น ที่บอกว่า ผู้สูงอายุจะเพิ่มขึ้น คนจะอายุยืน….สาธุ…..

สิ่งหนึ่งที่ผมเชื่อว่า ทุกท่านที่อ่านบล็อกนี้ คงอายุยืนถึงวันนั้นกันทุกท่าน ทุกคน เหอะๆ (พูดเป็นเล่นไป)

ก่อนอื่นต้องนำเรียน ทุกท่านนะครับว่า ผมเขียนบล็อกนี้ไม่ได้หวังสิ่งใดเลย เพียงแค่คิดอยากเขียนเรื่องอะไรก็เขียน อ่านบทความจากหนังสือ หรือนิตยสารต่างๆ ตำราบ้าง สะมะปิ สัมมะปอย แล้วนำมาเขียนในมุมมองส่วนตัว เพื่อประโยชน์ของพี่น้องประชาชนเป็นหลัก (พอๆ เริ่มใกล้เคียง สส.แล้วนี่)

ผมเป็นนักวิชาการสาธารณสุข แต่ มีแนวคิดด้านการตลาดออนไลน์ ไม่ต้องแปลกใจที่ผมจะเขียนบล็อกแห่งนี้เป็นงานอดิเรก เนื่องจากบล็อกแห่งนี้ไม่ทำเงิน หากเพียงแต่ว่าทุกท่านจะอุดหนุนเสื้ออนามัยชุมชน ถึงจะพอมีอยู่มีกิน กับบ้านเมืองเค้า….ซะงั้น

วันนี้มีเรื่องราวที่ไม่ Hot มาฝาก (แล้วใครจะอยากอ่านนี่..) ถึงแม้ว่าเรื่องราวจะชาชินแล้ว แต่ก็ยังไม่จบ จึงต้องมาเน้นย้ำกันอีกสักครั้ง….

นั่นคือ โรคไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 นั่นเอง

ผู้ที่ได้รับเชื้อนี้ ในระยะ 3 วันจะมีปริมาณเชื้อเยอะมาก แน่นอนก็สามารถแพร่กระจายได้ง่าย ทาง การไอ จาม พูดคุย น้ำลาย เสมหะ ในระยะ 1-2 เมตร และมีชีวิตอยู่ได้ 2-8 ชั่วโมง

วิธีการป้องกันก็ง่ายๆ ทำได้ด้วยตัวเรา ดังนี้

ทิ้งระยะห่างประมาณหนึ่งช่วงแขน จากผู้ที่มีอาการคล้ายไข้หวัด
ไม่ใช้สิ่งของร่วมกันผู้อื่น
ล้างมือบ่อยๆ
ฝึกนิสัยไม่ให้แคะจมูก จับปาก ขยี้ตา …
หลีกเลี่ยงสถานที่แออัด

สร้างเสริมภูมิคุ้มกันก็เป็นทางออกที่ดี

คือ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ (อันนี้รู้กัน…แต่ทำน้อย ซิมิ)
รับประทานอาหารที่มีประโยชน์ (อันนี้ก็รู้อีก…)
พักผ่อนให้เพียงพอ..
ไม่สูบบุหรี่ แอลกอฮอล์

จริงๆ แล้วโรคนี้มีเพียงส่วนน้อย ประมาณ 5 คน ใน 100 คนเท่านั้นที่จะมีอาการรุนแรง โดยอาการส่วนใหญ่ก็ไข้หวัดธรรมดาๆ

จากสถิติ ณ ตอนนี้้ ผู้มีอาการรุนแรง คือ กลุ่มผู้ป่วยดังนี้ หอบหืด หัวใจ โรคปอด หญิงตั้งครรภ์ อ้วน มะเร็ง เอดส์ ภูมิคุ้มกันต่ำ

หากมีอาการเหล่านี้ ควรรีบพบแพทย์โดยไว ไม่ต้องมาหาหมออนามัยก็ได้. เหอะๆ

ไข้สูงไม่ลดลงภายใน 2 วัน เด็กมีอาการชัก ไอมากจนเจ็บหน้าอก ไอมีเลือดปน หายใจถี่ หอบ ไม่ทานอาหาร ไม่ดื่มน้ำ ซึมมาก อ่อนเพลียมาก นอนซม อาเจียนมาก….
สาเหตุต้องพบแพทย์โดยไว ก็เพื่อที่จะได้รับยาต้านไวรัสโดยเร็วภายใน 3-4 วัน ยิ่งได้รับเร็วประสิทธิภาพในการรักษายิ่งดีนั้นเอง…

ฉันกลับมาแล้ว…..

ไม่ได้เข้ามหาทักทายเพื่อนๆ (รึเปล่า…) ที่แวะเยี่ยมชมบล็อกแห่งนี้เสมอมา เนื่องจากว่าหลักการเขียนบล็อกหลายๆ ที่ของผมนั้นจำเป็นต้องเปิดประเด็นด้วยเนื้อหาเป็นส่วนใหญ่เพื่อลดเวลาในการสื่อสารนั่นเอง อีกทั้งเพื่อความรวดเร็วในการทำอันดับ หรือ Rank

ถึงแม้ว่าสถานการณ์เราชาวหมออนามัย จะเหหันไปต่างๆ นานา ผมเองเชื่อว่า หมออนามัยยังคงอยู่ในใจของประชาชนเสมอ…บล็อกแห่งนี้ร่วมเป็นสื่อกลางในการส่งผ่านความดี เพื่อย่างก้าวเข้าสู่ปีที่ 2 ถึงแม้ปีแรกไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก เพราะมีโปรเจคที่เราให้ทำเยอะแยะมากมาย งานราช งานหลวงคงต้องสับขาหลอกกันให้ดี ไม่งั้นคงเกิดอุบัติเหตุ หัวฟาดพื้น เย็บแผลตัวเองเป็นแน่แท้….หุหุ

ถือโอกาสเปลี่ยนแปลงโฉมบล็อกสักเล็กน้อย เพื่อให้เป็นสีสัน ช่วงนี้คิดอะไรไม่ออกในการดีไซด์ มองเห็นภาพตัวเองเลยจับมาใส่หัวบล็อกซะงั้น ทนๆ เอาหน่อยนะครับ หากทำให้เคืองหู เคืองตา… คิดซะว่า มันบล็อกของฉันก็แล้วกัน หุหิ

วันนี้แจ้งแถลงแค่นี้ก่อนละกัน วันหลังค่อยมาต่อกันเด้อพี่น้อง…..