ความฝัน ความมุ่งมั่น แต่ไมขาโหล่มป่อง….

นิทานเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งใจเขียน เพียงแค่คิดอยากเขียนก็เท่านั้น ไม่ได้หวนคำนึงถึงถิ่นฐาน ที่พร่ำสอนละเอียดถี่ถ้วนทุกกระบวนการ เพียงมองย้อนแลหลังกลับ ทำให้เรามองเห็นอะไรหลายๆ อย่างว่า ทำไมสายงานนักวิชาการสาธารณสุขถึงเป็นอย่างที่เห็น ภาพของเด็กจบใหม่ กับประสบการณ์ของเเพื่อนๆ ที่ได้ลิ้มรสแท้แห่งธรรม มันทำให้เรามีสติมากขึ้นจริงไหม หรือเพียงคิดไปเอง

ทุกอณูแห่งรากหญ้ามี หมออนามัย ที่สอดไส้ด้วยคำว่า นักวิชาการ หรือ เจ้าพนักงานก็แล้วแต่ ทุกสรรพสิ่งคือสีแต่งแต้มให้แยกเป็นฝัก ไม่ใช่ฝักหมากบวบ แต่มันคือฝ่ายฝัก ที่ล้วนแล้วแต่เกิดที่มุมมองที่แตกต่างกัน

แท้ที่จริงทิศทางไม่ได้ต่างกันเลย ภาพทุกภาพสะท้อนออกมาให้ประจักษ์ แต่ก็ยังคงดันทุลัง กำปั้นทุบมือตนเองไปวันๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งการเรียกร้องความสนใจ เพียงสักคราก็ดีใจงั้นหรือ ความมุ่งมั่น ความฝันใฝ่ ที่ตั้งมั่นแห่งใจ ว่างั้น งี้ ณ บัดนี้เริ่มเลือนลาง อันจะเกิดจากเหตุผลอันใดนั้น ไม่อาจพาดพิงได้ ได้แต่อิงพนักนั่งเขียนบล็อกให้ได้อ่านกันเพลินๆ เป็นคราๆ ไป

การแปรผันเรื่องการก่อเกิด ทำให้คำว่า นักวิชาการสาธารณสุขแปลเปลี่ยน เพิ่มขีดความเข้มข้นเรื่องการคัดสรรมากขึ้น ถามว่าใครคือคนผิด ก็ใช่ที่ แต่เราจะหาทางแก้อย่างไรต่างหาก ด้วยพื้นฐานการเรียนการสอนต่าง ของเก่า ใหม่ ใครประสงค์สิ่งนั้นไม่ ก็ตามแต่ใจฉันเป็นผู้กำหนด พักหลังสุด มีน้องๆ นักวิชาการตกงาน ใครควรรับผิดชอบ ปากบอกแต่พระนำอ้างว่า ไม่ตกงานแน่นอน ปัจจุบันคงไม่ใช่

จึงฝากเป็นคติให้น้องๆได้อ่านกันว่า ถึงแม้ความมุ่งมันจะเต็มเปี่ยม ความตั้งใจจะไม่มีใครเทียม อย่าลืมว่าพื้นฐานแห่งการต่อยอดสำคัญเหลือคณา จงอย่าทิ้ง ให้เตรียมพร้อมเรียนรู้ ลองผิด ลองถูก เพื่อสร้างความชำนาญในคราต่อไป….ฉันนั้นละ มาบ่น แล้วก็จากไป…..(อือ…เขียนไปตามที่คิดอย่าได้ถือสาอะไร)

ก็ขอให้น้องที่ตกงาน ได้งานเร็วๆ ครับ …….

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ศาสตร์….นักวิชาการสาธารณสุขต้องฝึก….
• ความชัดเจนแห่งวิชาชีพ…ลดความหลากหลาย